SEBAB-SEBAB DIGELAR ABU HANIFAH

Kenapa beliau dipanggil Abu Hanifah ? Padahal nama beliau yang sebenar ialah Nu’man ?

Diriwayatkan terdapat 3 perkara beliau digelar Abu Hanifah……..

Riwayat Pertama mengatakan bahawa kerana salah seorang anak beliau iaitu yang sulung bernama Hanifah. Di atas sebab tersebutlah Nu’man digelar mengikut panggilan nama anaknya yang sulung yang ertinya “BAPA SI HANIFAH”.

Riwayat Kedua mengatakan sebab digelar “Abu Hanifah” kerana suka dan rajin beribadat dan membuat kebajikan seperti membantu orang susah melebihi yang dilakukan oleh kebanyakan orang lain. Orang ramai memberi gelaran Abu Hanifah kepadanya yang bererti “BAPA YANG SUKA BERBUAT KEBAJIKAN” kerana “HANIFAH” dalam bahasa Arab bererti suka, cenderung atau condong pada melakukan amal kebajikan.

Riwayat Ketiga memberi pendapat bahawa pemuda Nu’man Bin Thabit digelar dengan Abu Hanifah kerana beliau sering dilihat orang membawa botol dakwat ke mana-mana sahaja beliau pergi sebagai persediaan mencatit ilmu pengetahuan daripada mana-mana guru yang beliau temui kerana dalam loghat Iraq, “HANIFAH” bererti “BOTOL TEMPAT BEKAS DAKWAT”.

Begitulah pendapat ahli-ahli sejarah yang menjelaskan gelaran bagi IMAM ABU HANIFAH sedangkan nama sebenarnya adalah Nu’man.

Wallahu’alam….

KELAHIRAN IMAM ABU HANIFAH

Imam Abu Hanifah dilahirkan di Kota Kufah pada 80 Hijrah bersamaan 699 Masehi pada saat para sahabat sudah tidak ramai lagi yang masih hidup. Pada masa Imam Abu Hanifah dilahirkan, kerajaan sedang berada di dalam gengaman kekuasaan Bani Umaiyyah. Khalifahnya ketika itu ialah Abdul Malik Bin Marwan, iaitu Khalifah kerajaan Bani Umaiyyah yang ke-lima dan yang paling lama memerintah. Baginda menduduki singgahsana kerajaan selama 21 tahun, iaitu dari tahun 65 hingga 86 hijrah. Pada masa Imam Abu Hanifah dilahirkan, Khalifah Abdul Malik Bin Marwan sudah menduduki kerusi khalifah selama 15 tahun.

Nama sebenar Imam Abu Hanifah ialah Nu’man Bin Thabit Bin Zautha Bin Mah. Beliau digelar IMAMUL AZIM ertinya GURU AGAMA YANG SANGAT ALIM.

IMAM ABU HANIFAH

Imam Abu Hanifah adalah pengasas sebuah mazhab yang kini terkenal dengan sebutan Mazhab Hanafi. Sebelum kemunculan Mazhab Hanafi, ketika itu telah didirikan beberapa mazhab seperti Mazhab Sufyan bin Uyainah di Mekah, Mazhab Al-Auza’i di Syam, Mazhab Ibnu Abi Syubramah di Kufah, Mazhab Ath-Thauri juga di Kufah, Mazhab Ibnu Juraij di Mekah, Mazhab Hammad bin Abi Salamah di Basrah, Mazhab Abdullah bin Mubarak di Merw, Mazhab Ibnu Abi Laila di Kufah, Mazhab Laith bin Saad di Mesir dan beberapa Mazhab yang didirikan kemudiannya seperti Mazhab Imam Asy-Syafie, Mazhab Imam Ahmad, Mazhab Muhammad bin Jarir At-Tabari, Mazhab Ishak bin Rahaiwah di Rayy, Mazhab Yahya bin Hasan di Yaman dan lain-lain mazhab lagi, namun Mazhab Imam Abu Hanifah adalah merupakan mazhab yang tertua di antara ke empat-empat mazhab yang masyhur dan terkemuka itu.

KEMUNCULAN EMPAT IMAM MAZHAB

Pada zaman Rasulullah SAW, umat Islam tidak menganut mana-mana mazhab kerana pada ketika itu tidak timbul kepentingan untuk umat Islam bermazhab. Kenapa pada zaman Rasulullah SAW umat Islam tidak perlu bermazhab ? Kenapa pada zaman kebelakangan sahaja umat Islam perlu bahkan “diwajibkan” memakai mazhab ?

Umat Islam tidak perlu bermazhab bahkan tidak ada jalan untuk munculnya mazhab adalah disebabkan segala permasalahan hukum yang timbul segera diselesaikan oleh Rasulullah SAW. Sedangkan pada zaman kebelakangan umat Islam perlu menyelesaikan permasalahan hukum yang timbul atau baru timbul dengan berpandukan kepada EMPAT SUMBER ASASI iaitu:

1) Al-Quran

2) As-Sunnah

3) Ijma’

4) Qias

Dalam pada itu masih terdapat juga ulama’ terkemuka yang enggan memakai ijma’ dan qias sebagai dasar di dalam mengistimbatkan hukum seperti Imam Daud bin Ali, tokoh mazhab Az-Zahiri atau Ahli Zahir.

Setelah berlalu zaman Rasulullah SAW, barulah umat Islam mengenal mazhab-mazhab kerana “tempat rujukan” untuk menyelesaikan segala masalah baru timbul telah tidak ada lagi. Ulama’-ulama’ Islam perlu merujuk kepada Al-Quran sebagai Dasar hukum pertama. Seterusnya tempat rujukan berpindah pula kepada Sunnah Rasulullah SAW, kemudian ijma’ dan qias.

Sejak bila umat Islam bermazhab ? Sebenarnya, setelah wafatnya Rasulullah SAW, mulalah umat Islam iaitu para sahabat Rasulullah SAW bermazhab. Mereka yang tidak ahli di dalam ilmu Al-Quran dan As-Sunnah telah berpegang kepada pendapat sahabat-sahabat yang masyhur alim dan bijak di dalam bidang agama seperti Sayyidina Umar Ibnul  Khattab, Sayyidina Ali, Abdullah Ibnu Mas’ud, Abbdullah Ibnu Umar, Zaid bin Thabit, Ummul Mu’minin Siti Aisyah binti Abu Bakar As-Siddiq, Muaz bin Jabal dan lain-lain lagi. Mereka ini umpama “MUFTI” yang sangat terkemuka pada zaman sahabat.

Pada peringkat zaman tabien pula, semakin ramai ulama’-ulama’ yang mendirikan mazhab kerana umat Islam ketika itu semakin berkembang ke serata pelusuk negeri dan telah lahirnya ramai bijak pandai di dalam persoalan hukum.

Di antara mereka ialah Said bin Al-Musaiyyab, Asy-Sya’bi, Urwah bin Zubair, Al-Qasim bin Muhammad, Ubaidullah bin Abdullah bin Utbah bin Mas’ud, Mujahid bin Jabar, Ikrimah maula Ibnu Abbas, Ata’ bin Abi Rabah, Nafi’ maula Ibnu Umar dan ramai lagi.

Pada peringkat zaman tabi-tabien pula, umat Islam menumpukan kepada tokoh-tokoh ulama’ terkemuka untuk menyelesaikan masalah mereka seperti Sufyan bin Uyainah, Muslim bin Khalid, Waki’ bin Jarrah, Abdullah bin Al-Mubarak, Al-Lait bin Saad, Yazid bin Abi Habib, Imam Abu Hanifah, Imam Malik, Imam Asy-Syafie, Imam Ahmad bin Hanbal dan ramai lagi.

Bila muncul Imam Abu Hanifah di Kufah, umat Islam di negeri Iraq mula menumpukan perhatian mereka kepada imam muda ini. Begitu juga Imam Malik bin Anas, umat Islam mula beramai-ramai bertumpu untuk belajar kepadanya, sehingga pelajar-pelajar dari Mesir juga datang ke Madinah untuk belajar kepada Imam Malik seperti Abdullah bin Abdul Hakam. Begitu juga dengan penduduk Mekah dengan kemunculan Imam Asy-Syafie dan penduduk Baghdad dengan kemunculan Imam Ahmad bin Hanbal.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!